Przejdź do głównych treściPrzejdź do wyszukiwarkiPrzejdź do głównego menu
To trzeba wiedzieć:
Reklama

Najdalszy wyjazd w historii europejskich pucharów…

Minęło 20 lat od tego wydarzenia. Pilska siatkówka była w sile wieku, a jej gra w europejskich pucharach czy Lidze Mistrzyń, w dzisiejszej dobie wydaje się takim science fiction.
Najdalszy wyjazd w historii europejskich pucharów…

Dzisiaj wielu zastanawia się ile potrzeba czasu by pilska, żeńska siatkówka, znów liczyła się w kraju i w Europie. Mamy nowonarodzony Klub Siatkówki, ale jest on dopiero na początku drogi, na zaledwie przedsionku krajowego zaplecza. Chcemy jednak, by za pewien czas, można było powiedzieć, iż cały czas w to wierzyliśmy. W to, że pilski volleyball stanie na nogi…

 

Najpierw powstał PTPS, później z pomocą przyszły PNIG i w 1999 pierwsze mistrzostwo Polski!

Piła oszalała sportowo, bowiem obok mistrzostwa siatkarek, awans do najwyższej klasy rozgrywkowej osiągnęli siatkarze Jokera, a żużlowcy Polonii z Hansem Nielsenem na czele, zdobyli najwyższy szczyt w kraju.

W 2000 roku były europejskie puchary i czwarte miejsce w Final Four w tureckiej Bursie. Dwa lata później pilskie siatkarki zmierzyły się na wyjeździe z najsilniejszą drużyną żeńskiej siatkówki na świecie!

*

Dziś, dwadzieścia lat po tym wydarzeniu, niektórym aż trudno w to uwierzyć. Tak! Liczyliśmy się w Europie a w meczu np. z Urałoczką hala przy Żeromskiego musiała zmieścić blisko 2 tysiące widzów.

16 stycznia 2002 roku mieliśmy się zmierzyć z rywalem reprezentującym miasto w azjatyckiej części Rosji. To był Jekaterynburg położonym pod stokami Uralu, w obwodzie Swierdłowskim, nad rzeką Iset. Niestety ani jednak tam, ani też w rezerwowym lotnisku Niżnym Tagiłem (25 kilometrów na wschód od umownej granicy Europy i Azji), tym samym gdzie niedawno konkurs skoków narciarskich miał zapoczątkować dobrą serię Kamila Socha i jego kolegów, pilskie siatkarki nie wylądowały.

Za to Jerzy Matlak i spółka przyjechały pociągiem do Moskwy, a mecz z Urałoczką odbył się na słynnych Łużnikach.

*

Dlaczego nie polecieliście do Jakaterunburg, tylko pociągiem udaliście się do Moskwy. Czyżby liczyła się odległość, bo do stolicy Moskwy jest bliżej o prawie 2 tysiące kilometrów! – pytamy ówczesnego kierownika zespołu Kazimierza Sadowskiego.

- Tak naprawdę w ramach Ligi Mistrzyń Krajowych mieliśmy rozegrać mecz z zespołem rosyjskich Mistrzyń Klubowych w Niżnij Tagile. Miało mieć to miejsce w hali sportowej wykonanej na lodowisku klubu hokejowego „Sputnik” Tagił.

Wszyscy, bo nawet reprezentanci warszawskiej centrali ówczesnej Nafty-Gaz, szykowaliśmy się do dalekiego wylotu na mecz z najlepszym zespołem świata oraz przy okazji do poznania azjatyckiego rejonu Rosji – opowiada nam Sadowski.

Tajemnica dlaczego ostatecznie Nafta zagrała w Moskwie, nie została całkowicie wyjaśniona. Nieoficjalnie informowano władze klubu, że CEV nie zaakceptował tego prowizorycznego boiska w hali której mogły następować różnice temperatur.

- Jednak podczas prawie prywatnego spotkania już w Moskwie, po oficjalnej odprawie nadmienił mi jeden z organizatorów, iż w tym okresie w porcie Niżny Tagił miał przebywać supernowoczesny okręt podwodny i miasto stało się rejonem prawie zamkniętym – podkreśla Sadowski.

Co utkwiło najbardziej utkwiło w pamięci pilskim siatkarkom, z tego z tego historycznego bo najdłuższego wyjazdu w europejskich pucharach.

Ten wyjazd był ciekawy z uwagi, ze kadra siatkarek po raz pierwszy jechała na mecz pociągiem.

- Bilety załatwiane były prawie w ostatniej chwili to i miejsca były w wagonach niezbyt reprezentacyjne – mówi nam Anna Malujdy, libero zespołu.

Trener Jerzy Matlak oraz trener Adam Garbowski, kierownik Kazimierz Sadowski i masażysta Jan Dąbek, mieli do dyspozycji przedział z temperaturą jak na lodowisku: raz ciepło raz zimno. Zawodniczki rozlokowane były w przedziałach bardziej przyjaznych do podróży. Po przejechaniu polskiej granicy przestawiono na tory rosyjskie. W nocy wychodzono po ciepłą herbatę do przedziału technicznego, bo tam było wszystko co potrzebne w czasie podróży nie tylko do Moskwy. Po dojechaniu do Moskwy wszyscy mieli trochę dziwnie miny, zapewne cieszyli się, że już koniec jazdy i będzie lepiej. Niestety Moskwa to nie ciepłe kraje.

- Przetransportowano nas autokarem do hotelu na terenie kompleksu Olimpijskiego Łużniki. Przejeżdżaliśmy przez dwie zamykane bramy ze stojącymi przy nich wartownikami. W hotelu po rejestracji musiałem przedstawiać dokumenty wszystkich z ekipy i wycieczki, następnie rozdzielić pokoje, odebrać przepustkę, gdyby ktoś w dzień chciał wyjść, w nocy było wykluczone. Na piętrze, na którym mieszkaliśmy to przy windzie stał żołnierz z karabinem.

Organizatorzy potraktowali mnie jako szefa całej ekipy i otrzymałem pokój typu mieszkanie gościnne w którym robiliśmy odprawy oraz debaty - spotkania ponieważ organizatorzy odwiedzali nas codziennie i coś dodatkowego do jedzenia i wypicia przynosili – wspomina Sadowski.

Co z ciekawostek niesportowych warto wspomnieć, że w Moskwie z zespołem przybywał jeszcze doktor Krzysztof Zając. Ów raz z kierownikiem Sadowskim po meczu, niestety przegranym 3:1, przed główną częścią konferencji zaproszeni zostali na tzw. raut zwycięzców.

Gospodarzem tego spotkania był mer Moskwy Jurij Michajłowicz Łużkow oraz szef moskiewskiej policji. Toast wzniesiono gruzińskim koniakiem. Po przyjściu jednak trenera „Urałoczki” Nikołaja Wasilewicza Karpola, podnoszono już kieliszki z najnowszym wydaniem napoju wyskokowego pod nazwą Moskiewska nr. 1.

PTPS Nafta Piła przegrała na Łużnikah 3:1 (25:21, 25:22, 16:25, 25:14).

- Tak to był najdalszy wyjazd, dość ciekawy sportowo oraz towarzysko.

Do najciekawszych pilskie siatkarki zaliczają jednak wylot do Bursy w części zzjatyckiej Turcji na Finał Four w roku 2000.

Mariusz Markowski


 


Podziel się
Oceń

Napisz komentarz

Komentarze

Ostatnie komentarze
Autor komentarza: obserwator pilskiTreść komentarza: Kazek Posada alias Aleksander Radek nadal ożywia swoją obecnością zasoby sławy i chwały Tygodnika Nowego, mimo, że już odszedł był na zielone łąki niebieskie. Ale w ostatnim numerze Tygodnika Nowego tkwi w stopce redakcyjnej jako Zbigniew Noska.Data dodania komentarza: 18.04.2025, 19:03Źródło komentarza: Historia Piły i okolic w najnowszych książkach Zbigniewa NoskiAutor komentarza: możliwościTreść komentarza: Obecnie w tej chwili gruby grubasek synuś Kamila ma z 13 latek lub coś w pobliżu. Mógłby w oczekiwaniu na dorosłość Lenki oszczędzać kopulator, gdyby zaś miał tendencje do pedalstwa, może spuścić się na Maxa.Data dodania komentarza: 18.04.2025, 15:06Źródło komentarza: "Szydercy" - odcinek 22.Autor komentarza: OknoTreść komentarza: Czy Mariusz wygląda na bidę? Wygląda.Data dodania komentarza: 18.04.2025, 14:56Źródło komentarza: "Szydercy" - odcinek 22.Autor komentarza: prawdziwek Boletus boletusTreść komentarza: Tak, to prawda bezwzględna. Trzeba się trzymać prawdy, żeby było jak należy.Data dodania komentarza: 18.04.2025, 14:55Źródło komentarza: "Szydercy" - odcinek 22.Autor komentarza: golarkaTreść komentarza: Najciekawsze, że Artur Łazowy ostro wyłysiał.Data dodania komentarza: 18.04.2025, 14:09Źródło komentarza: Historia Piły i okolic w najnowszych książkach Zbigniewa NoskiAutor komentarza: jego farmutilTreść komentarza: Dla wspomożenia akcji klockowania gamet nasz sztyft redakcyjny Mariusz niech się zgłosi do szefa firmy utylizacyjnej przy drodze DK10. Tam mają ubojnię i nie mają co zrobić z gametami buhajów.Data dodania komentarza: 11.04.2025, 12:08Źródło komentarza: "Szydercy" - odcinek 22.
Reklama
Reklama